Blessað erlenda bergið

Nýlega var sagt í fréttum að nokkrir karlmenn „af erlendu bergi brotnir“ hafi haft fé af verlsunnarfólki með gamalgrónu seðlaskiptingarbragði. Æi, kommon! Getum við ekki bara sagt að þeir hafi verið útlendingar?

Ég er Íslendingur. Ég er raunar líka Pólverji. Ég fæddist bara sem Pólverji en varð Íslendingur síðar. Það gerir mig að pólskættuðum Íslendingi. Með fallegu myndmáli má segja að ég sé að af pólsku bergi brotinn, og ef menn vita ekki nákvæmar þá má geta menn vissulega sagt að ég sé af erlendu bergi brotinn enda er Pólland ekki Ísland heldur útland. Og ekkert að því.

Eitt sinn var þetta ekki svona flókið. Við höfðum annars vegar Íslendinga og hins vegar útlendinga. En svo fór að birtast fólk sem gruflaði í þessari flokkun. Það væri til dæmis fremur asnalegt að kalla undirritaðan útlending, en það segir heldur ekki alla sögu að kalla hann Íslending, án fótnótu. Upp úr þessari þörf spruttu upp hugtök á borð við nýr Íslendingur eða Íslendingur af erlendum uppruna, og raunar nokkur fleiri.

Nú virðast hins vegar æ fleiri detta niður á þá skoðun að orð á eins og útlendingur, og jafnvel Pólverji, séu beinlínis níðyrði. Þannig að jafnvel þegar einhverjir glæpatúristar án nokkurra tengsla við Ísland láta til skarar skríða í íslenskum sjoppun þá tala menn um eitthvað erlent berg í stað þess að tala bara um útlendinga. En ef þetta á að vera hin nýja orðnotkun fjölmiðla og almennings hvað þýðir það fyrir okkur, Íslendingana með erlendan bakgrunn? Eigum við þá aftur að deila hugtaki með einhverjum algjörum amatörum í Íslendingsveru?

Þó að hið ágæta orð útlendingur sé smám saman að öðlast neikvæða merkingu þýðir ekki að hætta notkun þess og byrja eyðileggja ný orð í staðinn. Ef ímynd einhvers er vond þá skemmist hvert orð sem á það er klínt. Besta leiðin til að bregðast við með því að nota orðið sem oftast í, hvaða merkingu sem er. Eitt sinn þótti slæmt að vera kallaður hommi því það þótti slæmt að vera hommi. Nú þykir allt í lagi að vera hommi og þá þykir líka í lagi að segja um homma að hann sé hommi.

Það því allt í lagi að segja að einn hópur útlendinga hyggist hjóla í kringur landið, annar hópur útlendinga hafi stolið grænmeti úr görðum fólks, sá þriðji sé að mótmæla virkjun og sá fjórði sé að setja upp gjörning á Snæfellsjökli. En leyfum okkur sem höfum búið hér ögn lengur að halda blessaða erlenda berginu út fyrir okkur.

Hvernig á Samfylkingin að koma Íslandi inn í ESB?

Í stað þess að svekkja sig endalaust út af því að aðrir séu þeim ekki sammála í Evrópumálum ætti Samfylkingin að safna í fingurbjörg af pólitísku þreki og sýna frumkvæði. Hvenær í ósköpunum ætlar Samfylkingin að fara að tala um Evrópumál?

Núverandi áætlun Samfylkingarinnar í Evrópumálum virðist vera eftirfarandi

1. Geir H. Haarde heldur ræðu á Landsfundi þar sem hann lýsir því yfir að Íslendingar munu sækja um aðild að ESB.

2. Sjálfstæðismenn standa fyrir fundaröð þar sem kostum ESB-aðildar er lýst og helstu leiðtogar flokksins fylla miðopnur moggans með rökstuðningi sínum

3. Eftir nokkrar Alþingiskosningar og afar spennandi kosninganótt á þjóðaratkvæðagreiðsludaginn tekst já mönnum, undir forustu Sjálfstæðisflokksins að merja nauman sigur og Ísland gengur í Evrópusambandið.

Í raun er það alveg ótrúlegt hve mikið Samfylkingunni er í mun að Sjálfstæðismenn létti þeim róðurinn í Evrópuumræðunni. Flokkurinn sem sakar aðra um að þegja um Evrópumál er afar þögull um þau sjálfur. Hvar eru fundaraðirnar um Evrópusamvinnuna? Hvar eru greinarnar eftir framamenn innan flokksins þar sem þeir rökstyðja sínar ástæður þess að þeir telji Íslendinga eiga ganga þar inn? Hvergi, Samfylkingarforustar lætur fræðimönnum og Evrópuamatörum á hliðarlínu stjórnmálanna um að leiða baráttuna.

Ef Samfylkingin væri flokkur með snefil af trú á sjálfa sig mundi hún taka málin í sínar hendur og berjast sjálf fyrir inngöngu í ESB án stöðugrar þráhyggju um hvað fólki í öðrum flokkum finnst um málið. Áætlunin ætti auðvitað að vera eftirfarandi:

1. Samfylkingin gerir ESB aðild að stefnumáli númer eitt, tvö og þrjú í næstu kosningum. Frambjóðendur svara um Evrópumál þó Helgi Seljan spyrji þá um jarðgangnagerð eða aðbúnað aldraðra. Flokkurinn þynnir út önnur stefnumál sín til að ná til Evrópusinna innan annarra flokka.

2. Samfylkingin vinnur yfirburðasigur í kosningunum og er í lykilstöðu við myndun ríkisstjórnar. Í ljósi orðræðu kosningabaráttunnar er öllum ljóst að Samfylkingin muni ekki samþykkja ríkisstjórnarsáttmála sem ekki lofar aðildarumsókn. Mynduð er ríkisstjórn með VG eða Framsókn en samstarfsflokknum er gefið svigrúm til andstæðra skoðana í Evrópumálum að sænskri fyrirmynd.

3. Sótt er um aðild að Evrópusambandinu og farið af stað í aðildarviðræður. Þegar niðurstaða liggur fyrir mun líklegast þurfa að breyta stjórnarskránni og er þing þá rofið og boðað til nýrra kosninga.

4. Eftir sigur Samfylkingarinnar samþykkir þingið lög um bindandi þjóðaratkvæðagreiðslu um aðildarsamninginn og fer hún fram innan fárra mánaða.

5. Samfylkingin leiðir Já-fylkinguna til sigurs í þjóðaratkvæðagreiðslunni og Ísland gengur í ESB í upphafi næsta árs. Tveimur árum síðar er Evran tekin upp sem gjaldmiðill á Íslandi.

Á Möltu eru tveir flokkar. Hinn hægrisinnaði Þjóðarflokkur sem er fylgjandi aðild og hinn vinstrisinnaði Verkamannaflokkur sem er henni andvígur. Hægrimennirnir leiddu landið inn í ESB í kjölfar tveggja naumra kosningasigra. Þeir kosningasigrar voru nóg.

Það er heimskulegt að vonast eftir því að einhver annar muni birtast og vinna alla erfiðu vinnuna. Ef Samfylkingunni er alvara með Evrópustefnu sinni ætti hún að drullast til að taka af skarið og reyna af einhverri alvöru að koma landinu inn í ESB.

Sjálf.