Kína er eitt, Taívan annað

Ef sjálfstæð utanríkisstefna Íslands á að felast í því að dempa lýðræðisþorsta asískra eyríkja væri betur heima setið en af stað farið.

Ég var eitt sinn gestur á Taiwan. Það var fyrir tæplega tíu árum síðan. Ég fann fyrir töluverðri samkennd með Taívönum, þar sem ég sjálfur kem frá þjóð sem er vön því að eiga freka granna. En óttinn við innrás Kínverja á Taívan var ekki eitthvað fjarlægt og raunverulegt, maður fann hann á hverju götuhorni.

Taívanir eru Íslendingum líkir að því leyti að fréttir af fréttaflutningi annarra um ríkið eru algengar. Sama gildir um raunar um öll ummæli sem útlenskir stjórnmálamenn viðhafa um landið. Fyrsta daginn minn í Taívan rakst ég á mann sem veifaði enskumælandi blaði með forsíðufyrirsögn þess efnis að Bandaríkjamenn ætluða áfram að selja vopn til Taívan. Maðurinn gerði ráð fyrir að við værum bandarísk og vildi allt fyrir okkur gera. Var mjög þakklátur fyrir þennan stuðning okkar.

Meðan ég fylgdist með hafnaboltaleik þar sem svartir og hvítir bandaríkjamenn þeyttust um völlin með kínversk tákn á bakinu þá áttaði ég mig á því að Taívan væri afskaplega óheppið ríki. Það hefur tekið upp alla þá siði og ósiði sem vestrænni menningu fylgja í von um að efla tengsl sín við Vesturlönd. En samt virðist ekki mega umbuna þeim þessa viðleitni vegna þess hve frekan og stóran nágranna þau hafa.

Ummæli Ingibjargar Sólrúnar í kínverskum ríkisfjölmiðlum eru óþarflega hörð. Það væri auðvitað að svo stöddu glapræði að fara taka upp formlegt stjórmálasamband við Taívan. Við eigum heldur ekki að hvetja Taívani til að lýsa yfir sjálfstæði, enda er það umdeilt mál á eyjunni sjálfri. En hins vegar eigum við að vera skýr í því að styðja við bakið á lýðræðinu á Taívan og hafna öllum hugmyndum um innlimun eyjunnar með valdi.

Alþjóðlegur þrýstingur er eitt af því sem hindrar Alþýðulýðveldið frá því að hertaka eyjuna. Það er ekki stórmannlegt að efla stöðu sína á alþjóðavettvangi með því að níðast á nördinu sem sterka stráknum er illa við.

Upp upp mín þjóð

Íslendingum fjölgar og þeim fjölgar ört. Ef sú fjölgun sem átt hefur sér stað á seinasta áratug mun halda áfram verða íbúar Íslands orðnir 400 þúsund eftir um 15 ár og hálf milljón eftir 35 ár. Þetta eru góðar fréttir fyrir heiminn.

Án þess að fara endurtaka í blindni niðurstöður einhverra topptíu lista sem halda því fram að Ísland sé frjálsasta, samkeppnishæfasta og besta land í heimi nokkurntímann ever, þá verða jafnvel mestu bölsýnismenn landsins að játa það að okkur hefur tekist að búa til ágætissamfélag. Það eru því góðar fréttir fyrir heiminn ef fleiri fá að njóta þess, hvort sem með því að fæðast inn í það, eða flytjast hingað búferlum.

En hvað er átt við með að njóta? Flestir foreldrar hafa það að markmiði að gera líf barna sinna sem best, helst betra en þeirra eigið. En það hefur enginn þann metnað að gera líf afkomenda sinna svo auðvelt að þeir leggist í leti og þurfi aldrei að lyfta fingri. Við höfum núorðið metnað fyrir fleiru stöðugum lífsmörkum, við viljum að líf okkar verði gefandi, fyrir okkur sem aðra.

Það er það sem átt er við þegar sagt er að allir sem bætist við okkar litla en ágæta þjóðfélag geti notið gæða þess. Oft er einblítt á aðstoð, hjálp og aðlögun þegar innflytjendamál ber á góma. En í raun þurfum við ekki að gera annað að halda áfram á þeirri stefnu að leyfa duglegum mönnum og konum að njóta ávaxta uppskeru sinnar.

Sú heimspeki, að verðlauna dugnað, hefur gert kynslóðir Íslendinga ríkar og glaðar. Og allar þessar kynslóðir voru áleitnar heimskar, ofbeldisfullar og illa talandi af kynslóðunum sem komu á undan þeim.